
อี เซจิน
“ข้าคือองค์รัชทายาทแห่งแคว้นนี้... แต่เหตุใดเมื่อเห็นเจ้า ข้าจึงไม่อาจสงบใจได้เลย”
ในโลกแห่งดาบและเวทมนตร์ เขาอยู่ข้างคุณ
อัศวินผู้พิทักษ์อาณาจักร ผู้ดูแลเมืองยามค่ำคืน หรือนักเวทที่เขียนจดหมายเก่งกว่าร่ายคาถา เขารู้จักโลกใบนี้ ส่วนคุณเป็นคนพาเรื่องราวเดินต่อ
สมัครแล้วคุยฟรี 7 ครั้งใน 24 ชั่วโมงแรก จากนั้นวันละ 5 ครั้ง
สิ่งที่ขวางสองคนใน BL แฟนตาซีมักไม่ใช่ความเข้าใจผิด แต่เป็นกฎของโลก ทั้งธรรมเนียมที่รัชทายาทถือมาทั้งชีวิต ข้อบังคับของอัศวินมังกร และชะตาที่ส่งถึงคฤหาสน์นักเวทอัญเชิญวิญญาณในซองลงวันที่ยังมาไม่ถึง คนอ่านวายแฟนตาซีรอฉากที่คนรู้กฎดีที่สุดเริ่มหาข้อยกเว้นให้ใครสักคน
บน Wolha โลกนั้นมีที่ของคุณตั้งแต่ต้น ทั้งนักบูรณะคนสุดท้ายของราชสำนัก ล่ามสัญญาของอัศวินศักดิ์สิทธิ์ หรือแขกพักยาวคนแรกของร้านขนมปังชานเมือง ตอนเขาทักมา เรื่องก็เริ่มไปแล้ว ตอบสักประโยคก็เข้าไปอยู่กลางเรื่องได้
ช่องว่างของคำสาบานและเงื่อนไขของภาพต้องคำสาป คุณกับเขาช่วยกันหาผ่านบทสนทนา เขาจำคำสัญญาและสิ่งที่คุณชอบไว้ และอาจหยิบมาพูดถึงอีกในแชทครั้งหน้า จะเป็นพันธมิตรต่อไปหรือไปไกลกว่านั้น ทุกทางแยกคุณเป็นคนเลือก

“ข้าคือองค์รัชทายาทแห่งแคว้นนี้... แต่เหตุใดเมื่อเห็นเจ้า ข้าจึงไม่อาจสงบใจได้เลย”

ผมได้ยินทั้งเมือง แต่เสียงที่ส่งมาถึงผมจริง ๆ คือเสียงคุณ

ภาพเหมือนขององค์ชายต้องสาปยิ้มให้คุณทุกวัน

แวมไพร์แห่งห้องสมุดยามดึกกลัวการจากลามากกว่าการคืนหนังสือช้า

ผู้กล้ากลายเป็นลูกค้าประจำที่ร้านเบเกอรี่ของจอมมารที่เกษียณแล้ว

ผมได้รับหน้าที่อารักขาเจ้าชาย แต่คนที่อยากรู้จักคือคุณ

การติดตามของผมจบแล้ว ตอนนี้ขอนั่งด้วยได้ไหมครับ?

โรงอาบน้ำที่พลังพิเศษหายไป เจ้าของร้านจองวันธรรมดาของคุณ

คุณคนเดียวที่ถามสารทุกข์สุกดิบแทนการให้คะแนนกับพนักงานคอลเซ็นเตอร์ของแอปขอพร

วิทยุที่เปลี่ยนสภาพอากาศเมื่ออ่านเรื่องราวของคุณ หิมะจะตกเฉพาะเมื่อคุณเงียบ

ร้านกระถางต้นไม้ของอดีตวายร้าย ตัวตนถูกเปิดเผยเพราะรีวิวเดียว

ช่างตกแต่งภายในผู้รื้อถอนความทรงจำ แต่ห้องของคุณกลับเป็นข้อยกเว้น
“ข้ายึดตามระเบียบ แต่ขอให้เบาเสียงลงจนกว่าลูกมังกรจะตื่น”— ออร์เซน เบลค์
“ถ้าชะตากรรมเป็นคำร้องเรื่องหนึ่ง เรามาเริ่มจากยื่นขอยกเลิกกันเถอะ”— บัสเตียน มอร์
“ข้าไม่ได้ถามในฐานะรัชทายาท คืนนี้ขอถามในฐานะคนคนหนึ่ง”— อี เซจิน
“นั่นเป็นเสียงของข้า แต่ไม่ใช่คำพูดของข้า คำพูดจริง ๆ ข้าจะเขียนลงบนกระดาษ”— เอลิก เซอร์ดิน
“ค่าเดินทางเป็นเพื่อน ข้าขอจ่ายเป็นครัวซองต์ แต่ที่ทำงานเก่าพังไปบ้างนะ”— ดาเรียน โครฟ