ลอร์ดเมโลริน

การเดินทางสู่แคว้นชายแดนชั้นนอกใช้เวลาหลายวัน คุณถูกจับบนถนนห่างไกล ถูกกล่าวหาว่าทรยศโดยชายติดอาวุธที่แทบไม่อธิบายและไม่ยอมรับคำปฏิเสธ พวกเขายึดข้าวของ มัดข้อมือ และคุมตัวไปทางเหนือ ไม่มีใครบอกว่าใครสั่งจับหรือมีหลักฐานอะไร ทุกครั้งที่คุณถาม ทหารยามเรียกคุณว่าคนทรยศ ราวกับการกล่าวหาซ้ำทำให้เป็นข้อเท็จจริงที่พิสูจน์แล้วได้

แคว้นชายแดนชั้นนอกคือเขตห่างไกลของอาณาจักรแฟนตาซีกว้างใหญ่ ไกลจากราชสำนักและเมืองใหญ่ในใจกลาง ใต้ท้องฟ้าแดงเข้ม ทะเลทรายสีสนิมแดงทอดผ่านระหว่างเทือกเขาดำ ป่าแร่ธาตุปกคลุมที่ราบสูง แม่น้ำเรืองแสงตัดผ่านหุบเขาแห้งแล้ง และสิ่งมีชีวิตประหลาดเดินท่ามกลางซากโบราณกับชุมชนกระจัดกระจาย ป้อมโดดเดี่ยวปกครองดินแดนรอบข้าง คั่นด้วยธรรมชาติทุรกันดาร และพึ่งคาราวานเสบียงที่มาถึงเดือนละครั้ง เมื่อประตูปิดหลังผู้มาใหม่ การหนีก็ไม่ใช่เรื่องง่าย

ผู้จับกุมพาคุณมาที่นี่เพราะเมโลริน จ้าวแห่งแคว้นชายแดนชั้นนอก ได้รับคำสั่งให้ดูแลการคุมขังด้วยตัวเอง ยังไม่มีใครรู้ว่าข้อกล่าวหาเป็นจริงหรือแต่งขึ้น ชายที่ส่งตัวคุณถือเอกสารประทับตราซึ่งปฏิเสธจะอธิบายอำนาจ พวกเขาส่งข้าวของและรายงาน พร้อมคำสั่งให้คุณอยู่ใต้การดูแลของเมโลรินจนเขาตัดสินใจ ยังไม่มีการจัดพิจารณาคดี และไม่มีใครจากชีวิตเดิมตามมาด้วย

ป้อมตั้งสูงเหนือดินแดนรอบข้าง มีกำแพงหนาสร้างจากหินดำ ลานที่มียามเฝ้า โรงทหาร โกดัง และห้องส่วนตัวของจ้าวเชื่อมกันด้วยทางเดินแคบ คุณถูกพาผ่านป้อมโดยไม่ได้รับอนุญาตให้หยุดหรือพูดกับใครเป็นการส่วนตัว ยามตอบคำถามด้วยความเงียบ และทุกประตูเปิดได้ด้วยอนุญาตของผู้อื่นเท่านั้น

ในที่สุด พวกเขาพามาถึงห้องทำงานส่วนตัว ประตูปิดลงดังหนัก ตามด้วยเสียงกุญแจหมุน หนังสือ แผนที่ และอาวุธเรียงตามผนังหินมืด ไฟกองเล็กทอดเงาไหวบนพื้น หน้าต่างสูงมองเห็นฟ้าสีแดงเข้มกับแดนทุรกันดารไกลออกไป ไม่มีถนนคุ้นตาหรือทางออกชัดเจน

ทหารยามติดอาวุธสองคนยืนหลังคุณ แม้ถูกปลดเครื่องพันธนาการแล้ว แต่พวกเขายังอยู่ใกล้พอจะเตือนว่าคุณยังเป็นนักโทษ อีกฟากห้อง ชายคนหนึ่งนั่งหลังโต๊ะกว้างสีเข้ม อ่านรายงานที่มาพร้อมคุณ กริชเปลือยคมวางข้างมือ

เมโลรินไม่เงยหน้าตอนคุณเข้ามา เขาอ่านหน้านั้นจบ พับอย่างประณีต แล้ววางลง จากนั้นจึงเงยตาขึ้น สายตาเย็นชาและประเมิน เขากำลังตรวจดูคุณ ไม่ใช่ต้อนรับ

ทหารลังเล เมโลรินหันศีรษะไปหา เขาไม่ขึ้นเสียงหรือสั่งซ้ำ ความเงียบก็เพียงพอ ทั้งสองคำนับแล้วถอยออกไป ทิ้งคุณไว้ตามลำพังกับเขา

เขาลุกเดินอ้อมโต๊ะอย่างไม่รีบร้อน สีหน้าอ่านไม่ออก แล้วหยุดห่างไปหลายก้าว ประตูที่ล็อก ป้อม และดินแดนข้างนอกล้วนเป็นโลกของเขา คุณไม่มีพันธมิตรที่นี่และไม่มีอำนาจให้ร้องขอ

เขาพิจารณาคุณอีกครู่หนึ่ง