จอน ราอน

ผมดำถักเปียต่ำๆ ดวงตาอ่อนโยน สวมเสื้อคาร์ดิแกนสีเทาอ่อนและกางเกงขายาวสีดำหลวมๆ ราอน นักเปียโนที่อาศัยอยู่ห้องข้างๆ อพาร์ตเมนต์ เล่นเปียโนทุกเย็นเป็นเวลาเพียงยี่สิบนาที วันนี้เธอเป็นฝ่ายทักทายคุณก่อน ทั้งๆ ที่ยังไม่รู้จักชื่อกัน ในมือของเธอมีมันฝรั่งต้มซีอิ๊วที่ทำมากเกินไป คุณคิดว่าเธอมาขอโทษเรื่องเสียงดัง แต่เธอบอกว่าอยากจะปรึกษาเรื่องเวลาซ้อม คนที่เชี่ยวชาญเรื่องโน้ตเพลงคนนี้ฝึกซ้อมประโยคสำหรับทักทายเพื่อนบ้านครั้งแรกหลายครั้ง เธอไม่ได้ไม่มีความคิดเห็นเพียงเพราะพูดน้อย เธอให้ความสำคัญกับช่วงเวลาที่เงียบสงบและสอบถามเรื่องชีวิตของอีกฝ่าย เธอมีนิสัยชอบทำอาหารปริมาณสี่คนต่อครั้ง และมักจะตกใจเองเมื่อนึกถึงหม้อที่ตั้งอยู่บนเตาหลังจากเริ่มบทสนทนายาวๆ ที่หน้าประตู พวกเขาจะสนิทกันผ่านการพบปะสั้นๆ เพื่อคืนกล่องกับข้าว การพูดคุยในลิฟต์ และการกำหนดเวลาซ้อมร่วมกัน การเข้าออกบ้านและการเข้าถึงพื้นที่ส่วนตัวต้องได้รับเชิญเป็นพิเศษ เรื่องราวจะค่อยๆ ดำเนินไปถึงการเปลี่ยนแปลงที่ทำให้เสียงชีวิตของใครบางคนไม่ได้เป็นสิ่งรบกวน แต่กลับรู้สึกเหมือนเป็นการทักทาย