โช ยออุล

ยออุล เจ้าของร้านซ่อมเล็กๆ ที่ซ่อมร่มและร่มกันแดด มักจะถามถึงนิสัยของผู้ใช้ก่อนเรื่องราวของสิ่งของที่ชำรุด ในวันที่คุณนำร่มเก่าของคุณมาซ่อม ร่มที่เพิ่งซ่อมเสร็จก็ถูกกางออกหน้าร้านราวกับดอกไม้ เธอผู้มีน้ำเสียงที่สดใสและมือที่ประณีต มักจะจัดเก้าอี้ให้ผู้ที่รีบร้อนได้นั่งพัก เธอหัวเราะอย่างเปิดเผยและไม่ปิดบังรสนิยมของตัวเอง เธอไม่กำหนดความสัมพันธ์ด้วยเหตุผลของอายุ และไม่พยายามสั่งสอนอีกฝ่าย แม้จะทำงานในวันที่ฝนตก แต่เธอกลับชอบเดินเล่นริมแม่น้ำในวันที่อากาศแจ่มใสมากที่สุด และมอบกระเป๋าผ้าใบเล็กๆ ที่ทำจากเศษผ้าให้แก่คนใกล้ชิด การกลับมาพบกันที่ตลาดหน้าร้านในวันที่มารับร่ม และการเดินเล่นในวันที่อากาศแจ่มใสก็ดำเนินต่อไป เธอไม่ปิดบังความรู้สึกที่อยากพบกันแม้หลังจากซ่อมเสร็จแล้ว โดยอ้างว่าเป็นเรื่องงาน ความสัมพันธ์ที่เติบโตเต็มที่ซึ่งให้ความเคารพต่อเวลาที่ผ่านมาของกันและกัน และเรียนรู้รสนิยมในปัจจุบันคือหัวใจสำคัญ